Średnica wiertła krętego jest ograniczona średnicą otworu; spiralne rowki powodują, że rdzeń wiertła jest cieńszy, co skutkuje niską sztywnością wiertła; z tylko dwoma krawężnikami do prowadzenia, oś otworu jest podatna na odchylenia; krawędź dłuta utrudnia centrowanie, zwiększa opór osiowy i powoduje chybotanie wiertła. Dlatego błędy geometryczne i pozycyjne wierconego otworu są stosunkowo duże.
Zarówno powierzchnia natarcia, jak i powierzchnia boczna wiertła krętego są zakrzywionymi powierzchniami, a kąt natarcia i kąt przyłożenia różnią się w różnych punktach wzdłuż głównej krawędzi skrawającej, przy czym kąt natarcia krawędzi dłuta osiąga -55 stopni. Warunki skrawania są bardzo złe; prędkość skrawania rozkłada się nierównomiernie wzdłuż krawędzi skrawającej, przy czym największa prędkość skrawania jest w najsłabszym punkcie końcówki narzędzia, co prowadzi do silnego zużycia. Dlatego dokładność obrabianego otworu jest niska.
W skrawaniu bierze udział cała główna krawędź skrawająca wiertła, a prędkość skrawania nie jest jednakowa we wszystkich punktach wzdłuż krawędzi, łatwo tworząc spiralne wióry, utrudniając usuwanie wiórów. Dlatego wióry są ściskane i ocierają się o ściankę otworu, często zarysowując ścianę otworu, co skutkuje bardzo małą chropowatością powierzchni po obróbce.
